logo

Jeśli po konsultacji z okulistą otrzymałeś okulary, to najprawdopodobniej lekarz stwierdził, że twoje oczy mają błąd refrakcji. Istnieją cztery rodzaje zaburzeń refrakcyjnych:

  • krótkowzroczność (krótkowzroczność);
  • nadwzroczność (dalekowzroczność);
  • astygmatyzm (nierówna moc optyczna na powierzchni oka);
  • starczowzroczność (starczość krótkowzroczna).

Możliwe jest również, że jednocześnie może być krótkowzroczność i dalekowzroczność.

Normalne załamanie

Osoba może zobaczyć, ze względu na fakt, że przezroczyste struktury oka w szczególny sposób załamują światło, zmuszając go do skupienia się na strefie najczystszej wizji - środkowej wnęce siatkówki. Oto transformacja stymulacji światłem w impulsach nerwowych wysyłanych wzdłuż nerwu wzrokowego do mózgu. I już mózg, po otrzymaniu tej informacji, syntetyzuje pojedynczy trójwymiarowy obraz.

Głównymi cechami oka, które wpływają na refrakcję, są moc refrakcji i długość osi, które określają punkt skupienia promieni świetlnych.

Prawidłowo działający układ refrakcji pozwala wyraźnie widzieć obiekty na odległość i z bliskiej odległości, zwiększając zdolność refrakcji soczewki (proces akomodacji). Zakłócenie refrakcji oznacza zmianę ostrości. Położenie przesuniętej ostrości odróżnia krótkowzroczność od dalekowzroczności.

Krótkowzroczność

Krótkowzroczne oko ma bardziej wydłużony kształt niż emmetropia. W ten sposób siatkówka znajduje się odpowiednio za punktem przecięcia promieni światła i ostrości. W tej pozycji jasna wizja jest możliwa tylko z bliskiej odległości. Wszystko, co jest nieostre, będzie postrzegane jako rozmycie w tle. Przyczyny krótkowzroczności: zwiększenie osi gałki ocznej (może być spowodowane genetyką, być wynikiem stożka rogówki, urazu lub stwardnienia soczewki), wzrost mocy refrakcyjnej oka (zdarza się to dość rzadko).

Ponadto zdarza się stan, który ma nazwę fałszywej krótkowzroczności. Oko nie ma wrodzonych ani nabytych patologii wpływających na ostrość. Wzrok pogarsza się z powodu przeciążenia mięśni odpowiedzialnych za załamanie. Często zdarza się to po długotrwałej pracy oka z małymi obiektami z bliskiej odległości, czytaniem z nośnika papieru lub ekranu monitora. Objawy krótkowzroczności w tym przypadku (zamazany obraz tła) znikają po spoczynku oczu. Różnica polega na tym, że fałszywa krótkowzroczność nie wymaga noszenia optyki korekcyjnej (niemożliwe jest przypisanie jej znaczników „-” lub „+”) i jest często eliminowana przez specjalne gimnastyczne ćwiczenia oczu lub masaż palcami.

Ciężkość prawdziwej krótkowzroczności może być słaba (do –3 D), umiarkowana (do –6 D) i wysoka (większa niż –6 D). Możesz to naprawić za pomocą specjalnych soczewek dwuwklęsłych, których oznaczenie ma znak minus.

Dalekowzroczność

Różnica między dalekowzrocznością a krótkowzrocznością polega na tym, że hipermetropiczne oko tworzy ostrość obrazu za siatkówką w warunkach spoczynku. Ponadto, jeśli wystąpi napięcie akomodacyjne, można ustawić ostrość na siatkówce. Z dalekowzrocznością nie można wyciągnąć analogii z krótkowzrocznością i stwierdzić, że człowiek dobrze widzi dystans i jest bardzo blisko. W rzeczywistości wizja jest rozmyta z dowolnej odległości, ale dopóki istnieje zapas zakwaterowania, wizja może stać się wyraźniejsza. Stałe napięcie mięśni rzęskowych i okulomotorycznych powoduje szybkie zmęczenie wzrokowe i ból głowy u osoby. Dotkliwość naruszenia można również podzielić na trzy stopnie. W przypadku słabego, współczynnik mocy refrakcji wynosi do +2 D (dioptrii), ze średnią do +5 D, z wysokim> +5 D. W celu korekcji dalekowzroczności wybiera się okulary lub soczewki kontaktowe o dwuwypukłym kształcie z oznaczeniem „plus”.

Takie naruszenie występuje, gdy gałka oczna ma krótszą oś przednio-tylną w porównaniu do emmetropii (uraz, proliferacja tkanki łącznej, niemowlęctwo) lub utratę zdolności soczewki do zmiany krzywizny. Z reguły zakłócenie zakwaterowania wiąże się z wiekiem, gdy mięsień rzęskowy traci zdolność do kurczenia się i prawie zawsze jest w stanie rozluźnionym. Dalekowzroczność wieku nazywana jest starczowzrocznością. W przeciwieństwie do konwencjonalnej nadwzroczności, osoby z taką zmianą refrakcji mogą dostrzec daleko w oddali.

Połączona patologia

Pomiary na refraktometrze pozwalają dokładnie określić rodzaj załamania dla każdego południka oka. Jest to bardzo ważne, ponieważ w tym samym narządzie wzrokowym, z powodu naruszenia kształtu rogówki, soczewki lub gałki ocznej, może występować razem astygmatyzm i krótkowzroczność lub dalekowzroczność. A jeśli do skorygowania astygmatyzmu potrzebne są specjalne soczewki cylindryczne, to soczewki sferyczne są konieczne do nadwzroczności i krótkowzroczności. Podczas łączenia patologii stosuje się specjalne soczewki sferoidalne, w których jedna strefa korekcyjna zmienia się w inną i zapewnia kompensację obu zaburzeń refrakcji.

Zdarza się również, że u jednej osoby jedno oko jest krótkowzroczne, drugie jest dalekowzroczne. Ta patologia nazywa się anisometropią. Możliwe są inne kombinacje:

  • jedno z oczu ma normalne załamanie, a drugie - jego naruszenie;
  • Oba oczy mają ten sam typ patologii, ale z różnym stopniem nasilenia.

Mała różnica w mocy optycznej oczu ma niewielki wpływ na widzenie, ponieważ aktywowane są mechanizmy tłumienia niejasnego widzenia. Ale jeśli ta różnica osiągnie 6 dioptrii, wówczas wzrok znacznie się pogorszy, ponieważ różne stopnie załamania uniemożliwiają widzenie obuoczne.

Korekcja za pomocą soczewek dobrze się prezentuje, gdy moc optyczna oczu różni się o nie więcej niż 2 dioptrii. Następnie soczewki są wybierane pod „najlepszym” okiem lub używają soczewek kontaktowych na jednym z oczu, aby „wyrównać” moc optyczną obu narządów, a następnie ogólna korekta jest przeprowadzana przez dodatkowy wybór okularów.

Dzięki różnym załamaniom, oprócz zwykłych, można używać tak zwanych okularów regulowanych.

Mechanizm opiera się na dwóch soczewkach, ściśle do siebie przylegających. Ich moc refrakcyjna może być zmieniana poprzez przesunięcie względem siebie za pomocą impulsów elektrycznych, poprzez regulację ciśnienia specjalnego płynu między szybami. Okulary adaptacyjne pozwalają oszczędzać i nie kupować dwóch par soczewek z kombinacją krótkowzroczności i nadwzroczności.

Zmiana bieguna

Czasami można usłyszeć od znajomych, że z czasem ich punkty z „minusem” musiały zostać zmienione na „plus”. Czy krótkowzroczność może być dalekowzroczna?

Wiemy na pewno, że z wiekiem większość ludzi fizjologicznie nabiera nadwzroczności. Soczewka staje się bardziej sztywna, a mięśnie rzęsowe słabną. Czynniki te nie pozwalają soczewce na zmianę krzywizny jak poprzednio, jej kształt staje się bardziej płaski, co uniemożliwia skupienie się na bliskich obiektach.

Środki zapobiegawcze

Zapobieganie krótkowzroczności i nadwzroczności jest możliwe, jeśli naruszenie nie jest związane z patologią organiczną oka.

Mięśnie odpowiedzialne za zmianę kształtu soczewki można trenować za pomocą ćwiczeń oczu i specjalnych symulatorów okulistycznych. Ważne jest również, aby przemieniać czas intensywnej pracy wzrokowej i odpoczynku, aby nie męczyć mięśni i nie wywoływać skurczu akomodacji.

Jeśli wykryto jakiekolwiek załamanie refrakcji i wypisano okulary, należy je natychmiast rozpocząć. Nie obawiaj się, że optyka „zepsuje” oczy, staną się leniwe, a wizja pogorszy się. Wręcz przeciwnie, odpowiednia korekcja pozwala chronić oczy przed przepięciem i utrzymać ostrość widzenia na tym samym poziomie. W zależności od osobistych preferencji możesz wybrać okulary lub miękkie soczewki kontaktowe.

Układ optyczny oka jest bardzo wrażliwy na siłę i jakość oświetlenia. Aby go nie przeciążać, staraj się pracować w dobrym świetle. Nie zapomnij nakarmić oczu na zewnątrz (nawilżające krople z dekspantenolem) i wewnątrz (kompleksy witamin w oku - A, B, C).

Korekta operacyjna

Eliminacja błędów refrakcji za pomocą korekcji laserowej jest obecnie bardzo popularna i skuteczna. Schemat procedury, niezależnie od zastosowanej metody, jest w przybliżeniu taki sam. Najpierw tworzy się płat tkanek powłokowych i odsuwa się na bok, a następnie kształtuje się rogówkę w taki czy inny sposób. Aby załamane promienie światła były skupione ściśle na siatkówce, klapa jest zwracana na miejsce i pozwala osiąść.

Ulgę można utworzyć za pomocą lasera ekscymerowego (technologia Lasik, epi-lasik) i lasera femtosekundowego (Femto-Lasik) z mechanicznym usunięciem górnej warstwy rogówki (metoda skrobania w przypadku keratektomii fotorefrakcyjnej) lub jej ablacji substancjami chemicznymi lub laserem.

Laserowe techniki korekcji mogą skorygować krótkowzroczność, osiągając -15 D nadwzroczność w granicach +4 D. Przy wyższych wskaźnikach upośledzenia (-25,0 D lub +20,0 D), ale trwałość zakwaterowania można zastosować do implantacji soczewek wewnątrzgałkowych. Poprawią także przebieg promieni światła, ale nie na zewnątrz oka, ale wewnątrz niego przed naturalną soczewką.

Wraz ze zniknięciem możliwości zakwaterowania, co dzieje się na starość, użycie takich soczewek jest irracjonalne, więc uciekają się do wymiany soczewki. Sztuczna soczewka przywraca refrakcję, ale aby zobaczyć z bliska, będziesz potrzebował okularów.

Tylko okulista może podjąć decyzję w sprawie metody korekcji, która jest odpowiednia w każdym konkretnym przypadku. Dlatego, gdy pogarsza się wzrok, nie wahaj się skonsultować z lekarzem, aby nie przegapić okazji do zachowania ostrości wzroku.

http://glaziki.com/bolezni/chto-takoe-blizorukost-dalnozorkost

Co to jest wikipedia o krótkowzroczności i nadwzroczności

Czym jest hipermetropia oka i jak ją leczyć?

Do leczenia stawów nasi czytelnicy z powodzeniem używają Eye-Plus. Widząc popularność tego narzędzia, postanowiliśmy zwrócić na nie uwagę.
Czytaj więcej tutaj...

Nadwzroczność, czyli innymi słowy dalekowzroczność, jest zaburzeniem widzenia, w którym obraz obiektu nie jest skupiony na oddzielnej części siatkówki oka, ale w płaszczyźnie za nią. Mówiąc wprost, osoba cierpiąca na dalekowzroczne oczy widzi daleko, ale jednocześnie odróżnia niewyraźne przedmioty.

Okuliści wyróżniają trzy stopnie tej choroby:

  • Przy pierwszym niskim stopniu (do +2,0 D), osoba jest w stanie dobrze widzieć nie tylko na odległość, ale także na niewielkiej odległości, jednak mogą wystąpić nieprzyjemne objawy, takie jak migrena, zawroty głowy i zwiększone zmęczenie.
  • Z drugim umiarkowanym stopniem (do +5,0 D), osoba nadal zachowuje swoją „daleką” wizję, ale widzi znacznie gorzej z bliskiej odległości.
  • Trzeci wysoki stopień (od + 5,00 D i powyżej) nadwzroczności charakteryzuje się słabym wzrokiem, zarówno w odległości, jak i w pobliżu. Wynika to przede wszystkim z faktu, że zdolność oka do skupienia się na jakimkolwiek obiekcie w pobliżu i daleko jest prawie wyczerpana.

Przyczyny nadwzroczności

Istnieje kilka głównych przyczyn dalekowzroczności:

  • Główny powód może być skrócony przy narodzinach gałki ocznej wzdłuż osi przednio-tylnej. Wiele dzieci ma dalekowzroczność od urodzenia, dlatego okuliści radzą wieszać zabawki w odległości trzydziestu centymetrów od łóżeczka. Gałka oczna może rosnąć z wiekiem i dlatego w wieku sześciu lat dziecko może całkowicie pozbyć się nadwzroczności.
  • Przyczyna dalekowzroczności może być również ukryta w dziedziczności.
  • Niewystarczająca moc refrakcyjna układu optycznego oka może również powodować dalekowzroczność.
  • Nadwzroczność związana z wiekiem lub innymi słowy starczowzroczność charakteryzuje się zmniejszeniem zdolności soczewki oka do zmiany krzywizny. Powodem jest oczywiście wiek człowieka i zmiany w ciele. Rozwój starczowzroczności zaczyna pojawiać się około dwudziestu pięciu lat, a w wieku czterdziestu lub pięćdziesięciu lat osoba zaczyna słabo widzieć w odległości trzydziestu centymetrów od oczu. Tak więc, w wieku sześćdziesięciu lat, elastyczność soczewki maleje, a mięśnie, które utrzymują oczy, słabną.
  • Ponadto dalekowzroczność może wystąpić na tle powszechnych zaburzeń, takich jak makrofacja, albinizm i amauroza dźwigni.

Objawy nadwzroczności

Objawy nadwzroczności mogą objawiać się dość słabo i bardzo trudno jest je zdiagnozować podczas rutynowego badania wzroku. U dzieci objawy możliwego nadwzroczności mogą obejmować:

  • Zwiększone zmęczenie.
  • Niskie wyniki w szkole.
  • Bezsenność.
  • Zły nastrój.
  • Brak możliwości skupienia.

Materiał: Nadwzroczność u dzieci: co powinni robić rodzice?

Kiedy dziecko ma te lub inne objawy, należy natychmiast umówić się na spotkanie z optykiem. Jeśli czas nie wykryje nadwzroczności, widzenie pogorszy się tylko z wiekiem. U dorosłych następujące objawy mogą wskazywać na dalekowzroczność:

  • Bóle głowy podczas pracy w przybliżonej odległości.
  • Zmęczenie wzrokowe.
  • Rozmazane małe litery i szczegóły.
  • Pragnienie oddalenia się od obiektu, aby zobaczyć go wyraźniej.

W takim przypadku należy również udać się do okulisty. Nadwzroczność może postępować i z czasem prowadzić do zwiększonego ciśnienia wewnątrzgałkowego i rozwoju jaskry.

Oprócz powyższych objawów, hipermetropia może objawiać się przepięciem i zwiększonym zmęczeniem podczas czytania. U osób dorosłych cierpiących na tę chorobę następuje stan zapalny oczu, a u dzieci w wyniku tej choroby może rozwinąć się zez.

Diagnoza choroby

Ta diagnoza jest możliwa przy użyciu następujących metod.

Wizometria

Wpływ tej choroby na widzenie zależy bezpośrednio od jej stopnia, wieku osoby i obciążenia wzrokowego. U młodych ludzi z pierwszym i drugim stopniem nadwzroczności nie obserwuje się istotnego zmniejszenia ostrości wzroku, ale przy zwiększonym obciążeniu oczu może wystąpić zamglenie i osłabienie wzroku. Podczas wykonywania procedury wizometrii u osób cierpiących na trzeci stopień dalekowzroczności znacznie łatwiej jest wykryć gwałtowny spadek ostrości widzenia.

Skiascopy i autorefractometry

Te metody diagnozowania dalekowzroczności są stosowane znacznie częściej. Aby uzyskać dokładniejszą ocenę, przed rozpoczęciem badania niektórzy używają specjalnych narzędzi, takich jak atropina. Przy pomocy takich środków możliwe jest ustalenie nie tylko ogólnego, ale także utajonego stopnia nadwzroczności. Przy określaniu przekazywalnej korekcji optycznej stosuje się metodę refraktometrii. Konieczne jest poprawienie wzroku, głównie u dorastających dzieci.

Aby zidentyfikować przyczyny patologicznej dalekowzroczności, można zastosować dodatkowe metody diagnostyczne. Okuliści mogą oceniać ruch gałek ocznych i przeprowadzać testy z naprzemiennym zamykaniem oka.

Leczenie nadwzroczności

W leczeniu nadwzroczności głównym zadaniem jest zmiana mocy optycznej oka. Istnieją zabiegi chirurgiczne i konserwatywne. Prawidłowo dobrane okulary z pewnością pomogą poprawić widzenie w nadwzroczności.

Możesz ich używać podczas pracy przy komputerze, czytania książek i innych podobnych zawodów, których oczy skupiają się na bliskiej odległości. Alternatywą dla okularów może być soczewka kontaktowa. Są bardzo wygodne w użyciu, zwłaszcza podczas uprawiania sportu. Warto pamiętać, że soczewki muszą być wykonane z materiałów organicznych. Dzieci noszące soczewki są przeciwwskazane.

Istnieją metody sprzętowe do leczenia nadwzroczności. Należą do konserwatywnej metody leczenia. Metody te obejmują masaż próżniowy, terapię ultradźwiękową i elektrostymulację. W niektórych przypadkach metody te znacząco przywracają wzrok i zapobiegają interwencji chirurgicznej. Aby zachować ton mięśni oczu, konieczne jest również przyjmowanie specjalnych witamin zawierających luteinę i cynk.

Jeśli jednak powyższe metody nie wyleczą się z dalekowzroczności, można zalecić operację chirurgiczną z użyciem laserowej korekcji wzroku. W trakcie tego zmienia się kształt rogówki, warstwa tkanek oka jest usuwana za pomocą wiązki, co ostatecznie prowadzi do załamania. Ta metoda leczenia nadwzroczności jest najbardziej skuteczna.

Zapobieganie dalekowzroczności

Zapobieganie wystąpieniu dalekowzroczności może służyć jako prawidłowe odżywianie, częste spacery na świeżym powietrzu i aktywny tryb życia. Konieczne jest także przyjmowanie kompleksów witaminowo-mineralnych zalecanych przez okulistę, co przyniesie największe korzyści. Ponadto oświetlenie, w którym osoba czyta lub pracuje, musi być prawidłowo wybrane. Dla wygody oczu nie powinno być zbyt jasne ani ciemne, więc najlepiej jest korzystać ze światła żyrandola i lampy biurkowej jednocześnie. Należy zauważyć, że przy nadmiernym naprężeniu oczu wzrok może ulec dalszemu pogorszeniu. Podczas pracy za monitorem konieczne jest zastosowanie specjalnej gimnastyki wizualnej i masażu oczu (zamknięte).

Surowo zabrania się czytania w pozycji leżącej iw transporcie, ponieważ oczy ze stałym ruchem książki trudno dostosować do tekstu. Również ważna w zapobieganiu nadwzroczności jest diagnoza na wczesnym etapie choroby. Dlatego osoba musi co najmniej raz w roku umówić się na wizytę u okulisty w celu przeprowadzenia badania wzroku.

Zobacz także:

  1. Krótkowzroczność (krótkowzroczność): co to jest i jak go leczyć?
  2. Co to jest astygmatyzm hipermetropowy?
  3. Niedowład zakwaterowania: co to jest?

Ślepota barw - przyczyny rozwoju, diagnostyka, testy

Ślepota na kolory charakteryzuje się zaburzeniem widzenia, w wyniku czego oczy stają się niezdolne do postrzegania niektórych lub wszystkich kolorów. Najczęściej spotykany kolor, który nie widzi żadnego koloru, rzadziej tych, którzy nie postrzegają dwóch lub więcej odcieni. Ale są też pacjenci, którzy nie są w stanie całkowicie odróżnić wszystkich kolorów. W wyniku tego każdy odcień wydaje się szary. Tak mówi Wikipedia - ślepota barw lub ślepota barw jest dziedziczną lub nabytą cechą widzenia, która wyraża się w niezdolności do odróżnienia czerwieni od zieleni. Patologia nazwana jest imieniem osoby, która jako pierwsza opisała chorobę w 1794 roku. W tym samym czasie sam John Dalton nie odróżniał kolorów.

Fizjologiczne cechy ślepoty barw

Siatkówka ma wiele komórek, wśród których są te, które są odpowiedzialne za rozpoznawanie fal kolorów. Komórki te znajdują się w centralnej części narządu i nazywane są stożkami. Są one następujących typów:

  1. Typ L przyjmuje długie fale i postrzega tylko czerwony.
  2. Typ M odpowiada za średnie fale i rozpoznaje zielone odcienie.
  3. Typ S odbiera krótkie fale i odróżnia niebieski odcień.

Każda komórka ma pewne pigmenty, a jeśli ich brakuje, osoba przestaje rozpoznawać określony kolor. Jeśli pigment jest całkowicie nieobecny, oznacza to, że pacjent ma ślepotę w pełnym kolorze, ale jeśli brakuje tylko kilku pigmentów, choroba jest częściowo ukształtowana.

Rodzaje ślepoty barw

Ślepota kolorów jest podzielona na kilka głównych typów, a ich nazwy pochodzą z języka greckiego:

  1. Pierwszy typ to dichromasy, w których pacjent nie rozróżnia dwóch głównych tonów: czerwonego i zielonego. Ale reszta dobrze rozpoznaje. W siatkówce nie ma 3 typów komórek w kształcie stożka.
  2. Drugi typ to trichromazja (forma anomalna), która charakteryzuje się obecnością 3 komórek stożkowych. Jednak jeden z nich nie ma pigmentu. Ślepota kolorów odróżnia absolutnie wszystkie odcienie. Ale główne kolory (zielony, niebieski, czerwony) różnią się nieco od zwykłych ludzi.
  3. Trzeci typ to monochromatyczny niebieski. Charakteryzuje się brakiem dwóch komórek odpowiedzialnych za rozpoznawanie czerwieni i zieleni. Z tego powodu pacjent widzi wszystko w niebieskim odcieniu. Tylko mężczyźni są chorzy. Patologii towarzyszą objawy krótkowzroczności. Oznacza to, że osoba nie widzi obiektów w oddali.
  4. Czwarty typ to achromatopsia. Ślepy kolor brakuje wszystkich stożkowych stożków w siatkówce. Dlatego widzi świat w czerni i bieli. Chorobie towarzyszą inne patologie. Na przykład krótkowzroczność.

Główne przyczyny rozwoju i objawy ślepoty barw

Po pierwsze, ślepota barw pojawia się na tle predyspozycji dziedzicznych. Ponadto rozwija się w obecności nieprawidłowości okulistycznych i chorób układu nerwowego. Ślepota kolorów u kobiet występuje znacznie rzadziej niż u mężczyzn. Wynika to z fizjologicznych cech kobiecego ciała. Tak więc każda kobieta ma zestaw genów składających się z 2 chromosomów X. Ale u mężczyzn geny składają się z chromosomu X i chromosomu Y. Jeśli jednak ta patologia występuje u płci pięknej, oznacza to naruszenie genów. Oznacza to, że są wadliwe. Ale zdarza się to bardzo rzadko. Główne objawy to niezdolność do odróżnienia jednego lub więcej kolorów.

Jak zdiagnozować ślepotę barw

Sprawdzanie ślepoty barw odbywa się na kilka sposobów:

  1. Tabela Stilling zawiera 64 strony z kolorowymi polami i liczbami.
  2. Testowanie metodą Holmgrena. W tym przypadku przed pacjentem wkłada się 133 kule wełny, które mają odcienie od najjaśniejszych do najbardziej spokojnych. Definicja choroby opiera się na zdolności odróżniania dojrzałych soczystych odcieni tego samego koloru od lekkiego kojącego.
  3. Stół Ishihara to tło, na którym są przedstawione liczby lub fale utworzone z kręgów.
  4. Tabela dr Yustovej opiera się na umieszczeniu kwadratów o wymiarach 6 x 6 mm na kartce papieru.
  5. Metoda Rabkina charakteryzuje się rozpoznawaniem wielobarwnych liczb i punktów na określonym tle.
  6. Migotanie lampionów. Jest to specjalistyczny sprzęt, który ma płyty w dwóch odmianach: biało-matowo-szaro-niebieska i czerwono-zielono-żółto-szara.
  7. Aparatura Ebney.
  8. Spektroanomaloskop Rabkin.
  9. Anomaloscope Nagel.
  10. Aparat Girinberg.

Kolor ślepota i kierowcy

Czy wiesz, że po raz pierwszy zwrócili uwagę na problemy ślepoty barw w niektórych zawodach w 1875 r.? Warunkiem tego był upadek całego pociągu w Szwecji. Była to głośna sprawa, której dochodzenie było głębokie. W rezultacie stwierdzono, że kierowca cierpi na ślepotę barw i nie widzi czerwonego koloru.

A co kierowcy, którzy nie rozróżniają kolorów podstawowych? W końcu nawigacja bez niej jest dość trudna. W rzeczywistości ogromna ilość różnych sygnałów, znaków, znaków drogowych, oznakowań i innych rzeczy opartych na postrzeganiu kolorów przeważa w dzisiejszym świecie. Żaluzja kolorów nie może ich rozróżnić. Dlatego w naszym kraju istnieją pewne ograniczenia. Kierowcy, marynarze, piloci, chemicy i inne osoby, których zawód związany jest z dyskryminacją kolorów, nie mogą pracować. Test ślepoty barw u kierowców powinien być przeprowadzany regularnie. Jednak uzyskanie tej choroby jest nadal możliwe. Ale kierowca z taką chorobą może zarządzać tylko własnym transportem. Jeśli chodzi o inne kraje, każde państwo ma własne zasady i wymagania. Na przykład w Europie dozwolone jest uzyskanie licencji dla kierowców, którzy nie potrafią odróżnić podstawowych odcieni. W Turcji nie można prowadzić samochodu.

Czy można wyleczyć ślepotę barw?

Nie ważne jak daleko zaszły nowoczesne technologie i metody leczenia, niestety nie można wyleczyć ślepoty barwnej wrodzonej etiologii! Ale nabyta forma może być nieco ulepszona. Korektę postrzegania kolorów przeprowadza się za pomocą interwencji chirurgicznej. Jeśli przyczyną rozwoju patologii była jakakolwiek choroba, wówczas początkowo lekarz przepisuje leczenie przyczyny. Na przykład zaćma usuwa zaćmę i tak dalej. Dzisiaj możesz kupić specjalne soczewki, które mogą regulować postrzeganie niektórych odcieni. Takie soczewki są pokryte warstwą, która zmienia długość fali.

Testy percepcji kolorów

Aby zrozumieć, w jaki sposób określa się ślepotę barw, spójrz na zdjęcia, które pokazują test ślepoty barw przy użyciu metody Ishihary i innych tabel:

http://lechenie-zreniya.ru/dalnozorkost/chto-takoe-blizorukost-i-dalnozorkost-vikipediya/

Dalekowzroczność: objawy i leczenie

Dalekowzroczność to zaburzenie widzenia, w którym obraz otaczających obiektów skupia się za siatkówką, a nie na jej powierzchni, jak w zdrowym oku. W rezultacie osoba traci zdolność do wyraźnego widzenia obiektów znajdujących się w pobliżu osoby i próbuje się odsunąć, aby je zobaczyć. Choroba charakteryzuje się również szybkim zmęczeniem i zaczerwienieniem oczu, uczuciem pieczenia w nich, bólami głowy.

W medycynie nadwzroczność określana jest jako nadwzroczność. Termin ten pochodzi od trzech greckich słów: hyper (over), metron (measure) i ops (eyes). Częstość występowania patologii wśród dorosłej populacji jest bardzo wysoka - do 35% chłopców i dziewcząt ma pewien stopień nadwzroczności przed osiągnięciem dorosłości. Po 40 latach zaburzenie to rozpoznaje się u ponad 50% osób. Należy rozumieć, że nadwzroczność dzieci ma charakter fizjologiczny i występuje u 90% trzyletnich dzieci. Jednak nie wszystkie aparaty wizualne nabierają zdrowej funkcjonalności w miarę dorastania, aw starości zasoby ciała są wyczerpane, a problem dalekowzroczności staje się jeszcze bardziej dotkliwy.

Treść artykułu:

Każda encyklopedia medyczna powie, że hipermetropia charakteryzuje się niewystarczającą refrakcją i wymaga stałego ciśnienia w mieszkaniu. Zrozumienie tych naukowych definicji nie jest łatwe, więc większość ludzi chciałaby wiedzieć, czym jest dalekowzroczność w prostych słowach. Dzisiaj postaramy się opowiedzieć najciekawsze rzeczy na temat tej choroby w dostępnym języku: przyczyny i objawy, różnice w krótkowzroczności i innych wadach wzroku, nowoczesne metody korekcji i leczenia. Tutaj znajdziesz odpowiedzi na wiele ważnych pytań: jak uniknąć dalekowzroczności wieku i co robić, aby wykryć chorobę w czasie i spowolnić jej rozwój.

Czym jest dalekowzroczność w prostych słowach?

Hyperopropy to cecha refrakcji oka, która polega na tym, że w spoczynku obrazy obiektów skupiają się w płaszczyźnie znajdującej się za siatkówką, a nie na niej. Dopóki człowiek jest młody, a jego dalekowzroczność nie jest zbyt wyraźna, aparat wzrokowy może zrekompensować tę wadę za pomocą ciśnienia akomodacyjnego. Ale z wiekiem oczy zużywają się i ta zdolność jest tracona. Teraz spójrzmy szczegółowo na te pojęcia w prostych słowach.

Refrakcja to proces załamania promieni świetlnych przechodzących przez układ optyczny oka. Gdy promienie skupiają się na siatkówce, jej komórki przekształcają otrzymane informacje w impulsy nerwowe. Ci z kolei wchodzą do mózgu, gdzie pojawia się obraz. Ale jeśli ognisko znajduje się za powierzchnią siatkówki, tak jak w nadwzroczności, bliskie przedmioty nie są wyraźnie widoczne.

Refrakcja jest mierzona w dioptriach i zależy od kilku czynników:

Odległość między rogówką a soczewką, a następnie między soczewką a siatkówką;

Promień krzywizny przedniej i tylnej powierzchni rogówki i soczewki.

Najważniejszym kryterium oceny jakości widzenia u ludzi jest kliniczne załamanie oka, to znaczy położenie punktu przecięcia promieni światła względem siatkówki w pozostałej części aparatu wzrokowego. Jeśli ognisko znajduje się dokładnie na powierzchni siatkówki, mówią o 100% wzroku. Jeśli przesunie się bliżej lub dalej, pojawią się odpowiednie naruszenia: krótkowzroczność i nadwzroczność.

Zakwaterowanie (od łacińskiego słowa „adaptacja”) to mechanizm, który wykorzystujemy do rozwiązania tego problemu. Z pomocą napięcia i osłabienia mięśnia rzęskowego i więzadła Zinna zmienia się siła załamania soczewki, a nasz układ optyczny dostosowuje się do percepcji wzrokowej obiektów znajdujących się w różnych odległościach: zbyt blisko lub zbyt daleko. Osoba jakby skręca soczewkę szkła polowego, próbując „przynieść ostrość”. W ten sposób możesz skorygować załamanie światła nawet w pięciu dioptriach! Ale przystosowanie napięcia jest funkcją nie wieczną, wraz z wiekiem zostaje utracona.

Z wrodzoną dalekowzrocznością u ludzi zawsze istnieje potrzeba zwiększenia refrakcji. Z tego powodu oczy szybko się męczą, zwłaszcza podczas czytania, pracy przy komputerze i uważnego studiowania małych obiektów w pobliżu. Pojawia się zaczerwienienie i pieczenie spojówki, a wraz ze wzrostem eksploatacji aparatu wzrokowego pojawiają się bóle głowy. Nadwzroczność działa również jako żyzne pole dla zapalnych i zwyrodnieniowych dystroficznych patologii oka: zapalenie rogówki, zapalenie powiek, zaćma, jaskra.

Istnieje błędna opinia, że ​​dalekowzroczność jest wtedy, gdy dana osoba widzi blisko, a daleko jest dobra.

To stwierdzenie jest częściowo prawdziwe, ale tylko dla osób starszych, które nie mają wrodzonej wady wzroku i po prostu cierpią na starczowzroczność („starcze oko”). Mają soczewkę w stanie swobodnym, a jednocześnie obiekty znajdujące się w oddali, naprawdę wyglądają całkiem jasno. Ale jeśli mówimy o ludziach, którzy mają dalekowzroczne oczy do końca życia i są zmuszeni do zmęczenia oczu przez długi czas, to nie widzą dobrze zarówno z bliska, jak i daleko, kiedy dojrzewają.

Czy dalekowzroczność to plus czy minus?

Większość osób, które doświadczyły zaburzeń widzenia, interesuje się przede wszystkim, jaki znak wskazuje na nadwzroczność: „+” lub „-”? Wszakże informacje te są niezbędne do właściwego doboru okularów i soczewek. Aby nie musieć po prostu zapamiętywać odpowiedzi na to pytanie, najpierw zrozumiem, jak działa ludzkie oko. Wtedy powstanie koncepcja dodatnich i ujemnych wartości dioptrii.

Tak więc układ optyczny oka składa się z następujących części:

Rogówka jest wypukłą soczewką organiczną, przez którą promienie świetlne początkowo wnikają do oka i załamują się;

Źrenica jest naturalnym analogiem membrany kamery, jest dziurą w tęczówce oka. Rozszerzając się i zwężając, źrenica reguluje grubość nadchodzącej wiązki światła i odcina zniekształcające promienie;

Soczewka to kolejna soczewka organiczna, tym razem dwuwypukła, umieszczona za tęczówką i zmieniająca jej moc refrakcyjną w zależności od tego, jak daleko obiekt jest. Proces ten jest podobny do funkcji autofokusa, a wszystkie opisane powyżej części oka, w sumie, są jak obiektyw kamery;

Siatkówka jest najbardziej złożoną wielowarstwową tkanką nerwową, która wyścieła tylną błonę naczyniową gałki ocznej. Jest to najważniejsza część oka dla wzroku, można ją porównać z filmem fotograficznym. Światło przechodzi przez dwie soczewki, informacja jest rzutowana na siatkówkę w odwróconej formie, jest przekształcana w impulsy nerwowe i wchodzi do mózgu, gdzie zamienia się w obraz, stając się z powrotem „od stóp do głów”;

Plamka żółta jest centralną częścią siatkówki odpowiedzialną za przejrzystość widzenia i jasną percepcję kolorów otaczającego świata. Na plamce żółtej ognisko załamanych promieni świetlnych powinno normalnie spaść;

Nerw wzrokowy jest główną drogą transportową, informacja z siatkówki jest przekazywana do mózgu.

Zmniejszone widzenie może być spowodowane różnymi przyczynami, takimi jak wady siatkówki lub dystrofia nerwu wzrokowego. Ale większość problemów powstaje właśnie z powodu naruszenia charakterystyki załamania soczewek organicznych - rogówki i soczewki. Kiedy pracują nieprawidłowo, osoba traci zdolność do wyraźnego widzenia obiektów w pewnej odległości. A co dokładnie te obiekty będą - położone blisko lub daleko - zależą od stopnia załamania światła: niewystarczające (wymaga „plusa”) lub zbędne (wymaga „minus”).

Wróćmy więc do głównego pytania: czym jest dalekowzroczność - „plus” lub „minus”?

W hipermetropii osoba potrzebuje okularów z kolekcją dwuwypukłych soczewek, które przejmują niektóre funkcje soczewki i zwiększają refrakcję promieni świetlnych. Takie produkty są oznaczone dodatnimi wartościami dioptrii (+2, +3, +4 itd.). W konsekwencji dalekowzroczność jest plusem.

Wideo: Żyj świetnie! „Dalekowzroczność”:

Krótkowzroczność i nadwzroczność: różnice

Emmetropia - 100% zdrowego widzenia - to stan układu optycznego oka, w którym proces załamania światła (refrakcji) jest zakończony przez skupienie promieni dokładnie na powierzchni siatkówki w spoczynku, to znaczy bez wykorzystania zdolności adaptacyjnych soczewki krystalicznej (akomodacji).

Krótkowzroczność (krótkowzroczność) to zaburzenie widzenia, w którym na tle spoczynku fokus przesuwa się do płaszczyzny znajdującej się przed siatkówką. Przyczyn tego może być kilka: gałka oczna od urodzenia ma zwiększoną długość; jest rozciągany z czasem pod wpływem dużych obciążeń wizualnych lub zwyrodnienia twardówki. Długość ogniskowej jest zmniejszona z powodu nadmiernej mocy refrakcyjnej rogówki. W takiej sytuacji osoba jest zmuszona przynieść przedmiotowe przedmioty osobie lub zbliżyć się do niej. Wszystko, co jest za nimi, będzie wyglądało jak rozmycie jako tło fotografii portretowej. Pomoc krótkowzrocznej osobie w okularach z rozpraszającymi się dwuwklęsłymi soczewkami.

Hipermetropia - dalekowzroczność jest zaburzeniem wzroku, w którym, w spoczynku, załamane promienie światła skupiają się w płaszczyźnie znajdującej się za siatkówką oka. Problem ten pojawia się również z kilku powodów: osoba ma zbyt krótkie gałki oczne (w procesie dorastania nie przybrały regularnego kształtu kulistego, nastąpiła uraz, choroba lub guz doprowadziły do ​​skracania), siła załamania rogówki jest słaba, soczewka utraciła zdolność do zmiany krzywizny. Dopóki istnieje zapas zakwaterowania, nadwzroczność może być częściowo lub całkowicie zrekompensowana. Wymaga to jednak ciągłego napięcia mięśni okulomotorycznych i rzęskowych, co prowadzi do przyspieszonego zużycia aparatu wzrokowego, bólów głowy, zwiększonego ryzyka rozwoju zapalnych i zwyrodnieniowych dystroficznych patologii oka. Osoba dalekowzroczna potrzebuje okularów z obustronnie wypukłymi soczewkami.

Główne różnice między krótkowzrocznością a nadwzrocznością:

Lokalizacja ogniska załamanych promieni świetlnych na siatkówce oka w spoczynku: z krótkowzrocznością - przed nią, z krótkowzrocznością - za nią;

Kształt gałek ocznych: krótkowzroczne oko jest wydłużone w płaszczyźnie przednio-tylnej, a oko hipermetropiczne jest skrócone;

Moc powstrzymująca rogówkę: u osób krótkowzrocznych - nadmierna, u osób dalekowzrocznych - niewystarczająca;

Wpływ zakwaterowania: nadwzroczność jest kompensowana przez ten mechanizm adaptacyjny soczewki krystalicznej, ale zresztą krótkowzroczność nie jest spowodowana skurczem akomodacji (mimowolne skurcz mięśni odpowiedzialnych za skupienie wzroku na blisko położonych obiektach), u którego osoba rozwija „fałszywą krótkowzroczność”, która bez leczenia może zmienić się w prawdziwe krótkowzroczność;

Pochodzenie patologii: krótkowzroczność jest zazwyczaj dziedziczona (do 50% prawdopodobieństwa) lub staje się wynikiem bezlitosnego wykorzystywania widzenia bliży, a nadwzroczność najczęściej rozwija się z powodu starzenia się aparatu wzrokowego i utraty zdolności przystosowywania się;

Jakość widzenia: w krótkowzroczności osoba widzi dobrze z bliska, nie napinając oczu, aw oddali widzi słabo, bez względu na to, jak bardzo stara się je napiąć. W przypadku wrodzonej nadwzroczności wizualizacja jest rozmyta z dowolnej odległości, ale dopóki istnieje zapas miejsca, osoba może lepiej „przyjrzeć się”, zmieniając krzywiznę soczewki i wymuszając skupienie załamanych promieni świetlnych na siatkówce. Wyjątkiem od tej reguły są osoby ze starczowzrocznością, to znaczy starcze, a nie wrodzone dalekowzroczność - dobrze widzą w oddali.

Krótkowzroczność i nadwzroczność w tym samym czasie - czy to możliwe?

Czasami zdarza się, że jedno oko jest krótkowzroczne u osoby, a drugie jest hipermetropiczne, aw takiej sytuacji można mówić o obecności obu wad wzroku. Ale jest jeszcze bardziej paradoksalna diagnoza: nadwzroczność i krótkowzroczność w obu oczach jednocześnie. Jak to możliwe i dlaczego tak się dzieje? Powodem rozwoju mieszanej patologii są starczowzroczność i astygmatyzm.

Starczowzroczność to związany z wiekiem spadek zdolności akomodacyjnych soczewki, spowodowany naturalnym procesem starzenia. Jak wspomnieliśmy powyżej, to dzięki zakwaterowaniu ludzie mogą zrekompensować przejawy nadwzroczności. A jeśli u osób z emmetropią (normalne widzenie), starczowzroczność zaczyna się rozwijać po 40-45 latach, to u osób krótkowzrocznych występuje później, a u osób dalekowzrocznych - dużo wcześniej, w wieku 30-35 lat, od soczewki i pary mięśni i więzadeł do tego czasu zużywają się od ciągłego używania. Rozwija się miażdżyca, odwodnienie, zagęszczenie jądra i torebka soczewki, traci elastyczność. Stopniowa dystrofia mięśnia rzęskowego odpowiedzialna za zmianę krzywizny soczewki przyczynia się do pogorszenia sytuacji.

Starczowzroczność objawia się zmniejszeniem ostrości wzroku w pobliżu, niejasnością konturów przedmiotów, niezdolnością do czytania tekstu pisanego drobnym drukiem, zmęczeniem oczu, pragnieniem oddalenia się od przedmiotowego obiektu lub włączeniem jaśniejszego światła.

Pierwsze objawy starczowzroczności u zdrowych osób pojawiają się po około 40 latach, kiedy próg jasności widzenia bliży jest 30-33 cm od twarzy. W latach 60-65 próg ten zlewa się z punktem jasnej wizji w dalekiej odległości, a następnie możemy powiedzieć, że zakwaterowanie spadło do zera, jego zasoby zostały całkowicie wyczerpane.

U osób z krótkowzrocznością starczowzroczność może pozostać niezauważona przez długi czas i nie powoduje żadnych szczególnych niedogodności. Nawet przy krótkowzroczności -3-5, aby wyraźnie widzieć pobliski obiekt, osoba musi po prostu zdjąć okulary.

To zupełnie inna rzecz z dalekowzrocznością. Ludzie cierpiący na tę wadę wzroku zaczynają odczuwać objawy starczowzroczności po 30-35 latach. Mają akomodacyjną astenopię (zmęczenie aparatu wzrokowego), tępe bóle gałek ocznych, brwi i mostek nosa, a także bóle głowy, łzawienie i światłowstręt.

Dalekowzroczność nie tylko przyczynia się do wczesnego wystąpienia starczowzroczności, ale także znacznie przyspiesza jej rozwój. Jednocześnie człowiek widzi słabo zarówno blisko, jak i daleko, to znaczy ma krótkowzroczność i dalekowzroczność w tym samym czasie.

Istnieje jeszcze jedna, bardziej rzadka choroba oczu, w której krótkowzroczność i nadwzroczność można łączyć ze sobą - astygmatyzm. Przeczytaj o tym dalej.

Dalekowzroczność i astygmatyzm

Astygmatyzm jest zaburzeniem widzenia spowodowanym przez nieregularny kształt rogówki, soczewki, gałki ocznej lub kombinację tych wad. Wraz z krótkowzrocznością i dalekowzrocznością astygmatyzm odnosi się do ametropii, patologicznej zmiany w funkcji refrakcji nośnika optycznego oka z zniekształceniem tylnego ogniska. W strukturze chorób okulistycznych astygmatyzm zajmuje do 10% całkowitej liczby rozpoznań.

Ze względu na nierównomierną krzywiznę rogówki i / lub soczewki, promienie świetlne wnikające do oka nie zbiegają się w jednym punkcie, jak powinno być, ale przyjmują postać segmentu, elipsy lub figury ósmej, i mogą być skupione zarówno na siatkówce, jak i za nią, i przed nią. Osoba cierpiąca na astygmatyzm widzi otaczające obiekty zniekształcone, niejasne lub nawet podwójne.

Najczęstszą przyczyną choroby jest czynnik dziedziczny - jeśli jedno z rodziców ma astygmatyzm, w 50% przypadków taka sama diagnoza zostanie postawiona dziecku w młodym wieku. Istnieje jednak również nabyta forma choroby, spowodowana zmianami bliznowatymi, urazami i guzami oczu, operacjami okulistycznymi, procesami zapalnymi i dystroficznymi.

Według lokalizacji wyróżnia się astygmatyzm rogówki i soczewki;

W zależności od załamania głównych meridianów (prostopadłych płaszczyzn oczu) istnieją trzy typy - proste (przeważa siła załamania pionowego południka), odwrotna (pozioma) i astygmatyzm z osiami skośnymi;

Poprzez formę emitowania poprawnego astygmatyzmu, w którym południki są prostopadłe do siebie, a błędne, gdy nie są. Z kolei prawidłowy astygmatyzm dzieli się na proste (w jednym z meridianów załamanie jest normalne), złożone (z krótkowzrocznością lub nadwzrocznością w obu meridianach) i mieszane (z różnym załamaniem w meridianach);

Przez pochodzenie izolowana jest wrodzona i nabyta forma choroby, a wrodzony astygmatyzm do 0,75 dioptrii jest fizjologiczny i nie wymaga korekty, a nabyta jest zawsze patologiczna;

W zależności od stopnia światła (do 3 dioptrii), średniego (3-6 dioptrii) i ciężkiego astygmatyzmu (więcej niż 6 dioptrii). Zależy od różnicy stopni między stopniem załamania najsilniejszych i najsłabszych południków.

Istnieje więc mieszany typ choroby, w której załamanie w meridianach jest inne, wtedy możemy powiedzieć, że osoba ma krótkowzroczność i dalekowzroczność w tym samym czasie, a to upośledzenie widzenia pogarszają zniekształcenia spowodowane przez astygmatyzm.

Do leczenia choroby za pomocą mikrochirurgii i korekcji laserowej. Prawidłowy wyraźny astygmatyzm w okularach jest bardzo trudny. Jeśli z astygmatyzmem powyżej 1 dptr następuje stopniowe zmniejszenie ostrości wzroku, osłabienie wzroku, zwiększona nadwzroczność lub krótkowzroczność, należy pilnie zwrócić się o pomoc do okulisty.

Wrodzona i nabyta dalekowzroczność

Kiedy rodzi się dziecko, jego gałki oczne nie mają takiego samego kształtu jak u dorosłego - są krótsze w kierunku przednio-tylnym. Nadwzroczność fizjologiczna u dzieci jest wariantem normy i zazwyczaj przechodzi niezależnie przez siedem lat. Ale jeśli było to bardzo wyraźne i uwarunkowane genetycznie, mówią również o wrodzonej dalekowzroczności, która nie zniknie sama w sobie, a następnie doprowadzi do poważnych problemów wzrokowych. Ponieważ oko ludzkie dorasta do wieku 15-16 lat, należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli dziecko skarży się, że obraz nie jest jasny. Dotyczy to zwłaszcza rodzin, w których hipermetropia występuje u jednego lub obojga rodziców.

Długość gałki ocznej osoby dorosłej wynosi 2,4 cm, a dziecka 1,8 cm Niestety, u 25% dzieci w wieku 7 lat oczy nie rosną do normy fizjologicznej - diagnozuje się wrodzoną dalekowzroczność o różnym nasileniu.

Hipermetropia jest bardzo niebezpieczna dla zdrowia aparatu wzrokowego dziecka. Często powoduje poważne powikłania: strobizm (zez) i niedowidzenie.

Przyjazny zez występuje u dzieci z wrodzoną dalekowzrocznością ponad 3 dioptrii ze względu na to, że muszą stale patrzeć w nos, starając się lepiej widzieć blisko rozmieszczone obiekty. Co więcej, jeśli jedno oko dobrze widzi, a drugie nie, zdrowi będą mogli właściwie się skupić i zacząć przejmować cały zakres funkcji wzrokowych, a pacjent zacznie kosić.

Niedowidzenie („nudny” lub „leniwy” zespół oka) charakteryzuje się jedynie brakiem udziału jednego z narządów w akcie widzenia. Mózg otrzymuje różne informacje z oczu: od jednego - jasne, od drugiego - rozmyte, i nie może połączyć ich w wspólny obraz, dlatego po prostu wyłącza wadliwy narząd z funkcjonalności aparatu wzrokowego dziecka. Z czasem oko niedowidzące będzie działać jeszcze gorzej, ponieważ nie będzie ćwiczyć, mięśnie podtrzymujące go osłabią. Ta patologia jest diagnozowana u około 2% dzieci i wymaga terminowego leczenia za pomocą korekcji optycznej, okluzji, penalizacji i metod terapii wzrokowej.

Jeśli chodzi o nabytą dalekowzroczność, występuje ona z następujących powodów:

Zapalne i degeneracyjne choroby dystroficzne oka, które uderzają w rogówkę lub soczewkę i doprowadziły do ​​zakłócenia układu załamującego (zapalenie rogówki, stożek rogówki, zaćma itp.);

Skrócenie gałek ocznych spowodowane urazem, nieprawidłowo wykonaną operacją oka, ucisk oka przez guz rosnący w oczodole;

Wtórna afakia, to znaczy utrata soczewki z powodu jej idiopatycznej absorpcji, szybka ekstrakcja zaćmy lub uszkodzenie oka;

Naturalne starzenie się aparatu wzrokowego, aw konsekwencji zmniejszenie elastyczności soczewki, dystrofia mięśnia rzęskowego.

Dalekowzroczność wieku (starczowzroczność) jest najczęstszą postacią tej choroby i zasługuje na szczegółowe rozważenie.

Obiektyw jest organiczną dwuwypukłą soczewką, która rośnie i jest stale aktualizowana. Jego średnica u noworodka wynosi 6,5 mm, a u dorosłego - 9 mm. Regenerację tkanki soczewki zapewniają specjalne komórki umieszczone wzdłuż krawędzi. Są podzielone, a przezroczyste włókno pędzi do środka. Jest obszar o zwiększonej gęstości - rdzeń obiektywu. W wieku czterdziestu lat rdzeń ten staje się tak twardy, że narusza elastyczność soczewki, co pogarsza zdolność przystosowywania się. W wieku około 60 lat jądro jest całkowicie stwardniałe, ostatecznie pozbawiając nasze oczy mechanizmu adaptacyjnego.

Zasoby zakwaterowania są zmniejszane o 0,001 dioptrii każdego dnia od momentu narodzin osoby aż do osiągnięcia wieku sześćdziesięciu lat.

Mięsień rzęskowy (rzęskowy) i więzadło cynamonowe (pas rzęskowy) kontrolują soczewkę - zmieniają krzywiznę w zależności od tego, jak daleko znajduje się przedmiot. Przy skurczu mięśni i rozluźnieniu więzadła soczewka jest zaokrąglona, ​​a ognisko zbliża się, w odwrotnej sytuacji, spłaszcza się, a ostrość, odpowiednio, zostaje usunięta. To zaokrąglenie soczewki zapewnia akt akomodacji, który jest niezbędny do samoregulacji widzenia w hipermetropach. Oznacza to, że jeśli praca mięśnia rzęskowego i więzadła zinn jest upośledzona, to nadwzroczność nie może być już kompensowana. Ale te części aparatu wzrokowego starzeją się i noszą jak całe ludzkie ciało. Z biegiem czasu tracą swój ton, ulegają dystrofii i degeneracji, zastępując tkankę łączną. Dlatego starczowzroczność jest prawie nieunikniona.

Przyczyny dalekowzroczności

Hyperopropy jest wynikiem niedopasowania funkcji optycznej aparatu wzrokowego do długości gałki ocznej. Ponadto czynniki te - niedostateczna moc refrakcyjna rogówki i / lub soczewki i skrócenie PZO (oś przednio-tylna) oka - mogą wystąpić zarówno indywidualnie, jak iw połączeniu ze sobą.

Nadwzroczność fizjologiczna w granicach 2 + 4 dioptrii jest typowa dla wszystkich noworodków - PZO ich gałek ocznych ma długość 16–17 mm. Warto zauważyć, że jeśli wskaźnik ten odbiega od normy w mniejszym kierunku, hipermetropia jest często łączona z innymi wrodzonymi patologiami ocznymi (mikrofalma, lenticonus, aniridia), jak również z wadami rozwojowymi płodu (rozszczep wargi, wilcze usta).

Gdy dziecko rośnie i rośnie, wielkość gałki ocznej PZO sięga 23-25 ​​mm, a emmetropia zastępuje fizjologiczną dalekowzroczność - zdrową, stuprocentową wizję, która zwykle wynosi 12 lat. Jednak w wieku siedmiu lat długość oka powinna być zbliżona do normalnej. Jeśli tak się nie stanie, należy zasięgnąć profesjonalnej porady u okulisty. Ponieważ w wieku 7 lat dzieci uczęszczają do szkoły, przydatne będzie sprawdzenie wizji dziecka przed rozpoczęciem pierwszego roku szkolnego, zwłaszcza jeśli jedno z rodziców cierpi na wrodzoną nadwzroczność.

W wieku 15-16 lat ludzki aparat wizualny uzupełnia swój wzrost i do tego czasu około 50% młodych ludzi ma pewien stopień dalekowzroczności, a wśród pozostałych 50% młodych mężczyzn i kobiet połowa jest krótkowzroczna, połowa jest zdrowa.

Jaka jest przyczyna tak rozpowszechnionej nadwzroczności? Naukowcy wciąż nie potrafią dokładnie odpowiedzieć na to pytanie - gałki oczne bez żadnego powodu zaczynają opóźniać wzrost i trudno jest wyjaśnić tę patologię czymś innym niż predyspozycje genetyczne. Oddzielnie należy wspomnieć o wadach wrodzonych lub całkowitym braku rogówki lub soczewki - wady te są niezwykle rzadkie i prawie zawsze prowadzą do ślepoty.

Jednak w większości przypadków, pod warunkiem, że pacjent jest młody, a stopień nadwzroczności jest niski, można go skompensować za pomocą mechanizmu akomodacji. Dlatego też najbardziej dotkliwy problem nadwzroczności wzrasta w wieku dorosłym, po 40 latach, kiedy oczy stopniowo się zużywają. I dlaczego tak się dzieje - spójrz na wideo.

Klasyfikacja dalekowzroczności

Po pierwsze, zwyczajowo rozróżnia się naturalną dalekowzroczność fizjologiczną u dzieci, jak również wrodzoną i nabytą, która obejmuje „widzenie starcze”, czyli starczowzroczność.

W zależności od przyczyn i mechanizmu rozwoju lekarze rozróżniają następujące typy nadwzroczności:

Osiowe lub osiowe - związane ze skróceniem PZO gałki ocznej;

Refrakcja - spowodowana osłabieniem zdolności załamania rogówki i / lub soczewki.

W oparciu o możliwości zrekompensowania naruszenia mówią o dwóch głównych typach nadwzroczności:

Ukryty - wyeliminowany za pomocą napięcia akomodacyjnego, ale z wiekiem prawie zawsze zamienia się w jasny;

Wyraźny - nie można go wyeliminować poprzez niezależne działania aparatu wzrokowego, wymaga noszenia okularów lub soczewek kontaktowych.

Zgodnie z ciężkością nadwzroczności podzieloną na trzy typy:

Słaby - do +2 dioptrii;

Średni - do +5 dioptrii;

Wysoka - ponad +5 dioptrii.

Objawy dalekowzroczności

Nasilenie objawów i czas trwania ich manifestacji zależy od ciężkości choroby:

Łagodny stopień hipermetropii w młodym wieku nie objawia się, ponieważ rezerwy akomodacji są wystarczające do samokorekcji wzroku. Pierwsze oznaki naruszenia staną się zauważalne po 40-45 latach, kiedy oczy nie będą w stanie poradzić sobie ze stałym stresem. Jeszcze inny scenariusz jest jeszcze bardziej prawdopodobny: jeśli osoba intensywnie eksploatuje aparat wzrokowy, nie wiedząc nic o łagodnej dalekowzroczności, choroba pogorszy się, przejdzie do następnego etapu rozwoju i zacznie się manifestować w wieku 30-35 lat;

Średni stopień hipermetropii charakteryzuje się dość wyraźnym wzrokiem dalekiego zasięgu, ale przy długim skupieniu na blisko położonych obiektach oczy szybko się męczą i stają się wodniste. Po kilku godzinach ciągłego czytania litery zaczną się chmurkować i łączyć ze sobą. Stan ten może być zaostrzony przez bolesne i wyginające się bolesne odczucia w okolicy czoła, brwi, nosa i samych gałek ocznych. Fotofobia często występuje po tym, jak dana osoba próbuje zwiększyć zasięg pracy, aby lepiej widzieć. Z reguły dorośli, którzy mają średni stopień dalekowzroczności, czują się jak „mrugający” i pocierają oczy po zaledwie 30–60 minutach aktywnej pracy przy bliży;

Wysoki stopień hipermetropii charakteryzuje się niezdolnością do wyraźnego widzenia zarówno bliskiego, jak i dalekiego, a także ciężkości zespołu astenopowego - bólu głowy, bardzo szybkiego zmęczenia wzroku, poczucia „piasku” w oczach, a to powoduje częste pocieranie przez osobę, która jest obarczona uszkodzeniem rogówki, infekcją i rozwój chorób zapalnych: zapalenie powiek, zapalenie spojówek, zapalenie rogówki, jęczmień, chalazion. U pacjentów w podeszłym wieku nadwzroczność staje się jedną z przyczyn jaskry. Dlatego też, w obecności objawów opisanych powyżej, konieczne jest jak najszybsze skonsultowanie się z okulistą i poddanie się pełnemu badaniu.

Diagnostyka

Pierwszym krokiem w identyfikacji tej dolegliwości jest standardowa kontrola ostrości wzroku - wizometria. Przeprowadza się ją bez żadnej korekty lub przy użyciu soczewek próbnych „plus” o różnych wartościach dioptrii, jeśli istnieje podejrzenie nadwzroczności. Procedura wizometrii jest bardzo prosta i znana każdemu od dzieciństwa: osoba jest umieszczona w pewnej odległości od dużego plakatu, który pokazuje rzędy liter - największy z góry, a najmniejszy na dole. W zależności od tego, jaka będzie ostatnia rozróżnialna seria, określa się stopień i charakter zaburzenia widzenia - krótkowzroczność lub nadwzroczność. Z astygmatyzmem obraz liter jest zniekształcony i niewyraźny w żadnym rzędzie.

Jeśli wyniki wizometrii ujawnią dalekowzroczność, następnym krokiem będzie badanie refrakcji oka za pomocą skiascopy lub refraktometrii komputerowej. W celu wykrycia i potwierdzenia utajonej nadwzroczności u dzieci i młodych pacjentów refraktometrię wykonuje się po zakropleniu siarczanu atropiny do oka, aby sztucznie wytworzyć cykloplegię (porażenie mięśni rzęskowych) i rozszerzenie źrenic (rozszerzenie źrenicy).

W ramach diagnozy dalekowzroczności i chorób współistniejących lekarz może według własnego uznania zastosować dodatkowe techniki:

USG gałek ocznych;

Biomikroskopia z soczewką Goldmana.

Leczenie dalekowzroczności

Jeśli dana osoba nie ma nieprzyjemnych objawów astenicznych i ostrości obu oczu - nie mniej niż jedna, pod warunkiem, że istnieje stabilne widzenie obuoczne, wówczas nie jest wskazane żadne leczenie, a wybór okularów lub soczewek kontaktowych również nie jest wymagany. Ale to nie znaczy, że ukryta nadwzroczność powinna być ignorowana. Zarezerwuj nocleg wyczerpany, więc powinieneś dołożyć wszelkich starań, aby go zapisać. Wizja musi być chroniona: dać odpocząć oczom po każdych 2-3 godzinach pracy przy komputerze, z małymi przedmiotami lub dokumentami. Bardzo przydatne jest wykonywanie specjalnych ćwiczeń dla oczu i wykonywanie ćwiczeń relaksacyjnych - na przykład palming. Nie szkodzi przyjmowaniu kompleksów witaminowo-mineralnych i biologicznie aktywnych dodatków do żywności zaprojektowanych do odżywiania tkanek oka, utrzymania procesu regeneracji i zachowania ostrości widzenia. Ale przy tej okazji konieczna jest osobna konsultacja ze specjalistą.

W przypadku cięższej nadwzroczności konieczne jest leczenie:

Konserwatywne metody - noszenie okularów i soczewek kontaktowych.

Soczewki różnią się czasem noszenia. Na przykład popularne jednodniowe soczewki Bausch + Lomb Biotrue® ONEday (Biotru jeden dzień). Są wykonane z HyperGel (HyperGel), który jest podobny do struktur oczu i łez, zawiera dużą ilość wilgoci - 78% i zapewnia komfort nawet po 16 godzinach ciągłego noszenia. Jest to najlepsza opcja dla suchości lub dyskomfortu spowodowanego noszeniem innych soczewek. Nie ma potrzeby zajmowania się tymi soczewkami, nowa para jest zakładana każdego dnia.

Planowane są również soczewki wymienne - hydrożel silikonowy Bausch + Lomb ULTRA, wykorzystujący technologię MoistureSeal® (MoyceSil). Łączą w sobie wysoką wilgotność, dobrą przepuszczalność tlenu i miękkość. Z tego powodu soczewki nie są odczuwalne podczas noszenia, nie uszkadzają oczu. Soczewki te wymagają opieki ze specjalnymi rozwiązaniami - na przykład ReNu MultiPlus (Renu Multiplus), który nawilża i czyści miękkie soczewki, niszczy wirusy, bakterie i grzyby, jest używany do przechowywania soczewek. Dla wrażliwych oczu optymalne rozwiązanie ReNu MPS (Renu MPS) o zmniejszonym stężeniu substancji czynnych. Pomimo miękkości formuły rozwiązanie skutecznie usuwa zanieczyszczenia głębokie i powierzchniowe. Bardziej nowoczesnym uniwersalnym rozwiązaniem jest Biotrue (Biotru), który oprócz usuwania zanieczyszczeń, bakterii i grzybów, zapewnia 20-godzinne zwilżanie soczewek dzięki obecności hialuronianu w polimerze.

Korekcja laserowa - LASIK (laserowa keratomyeloza), SUPER LASIK (ten sam, ale z użyciem analizatora wavefront), LASEK (epithelikekeratoektomia laserowa), PRK (foterfractyczna keratektomia) itp.;

Chirurgia - termokatagulacja, lensektomiya, hiperfakia, hiperartipakia itp.

Przy dalekowzroczności powyżej +3 dptr dla przedszkolaków wybierane są okulary. Jeśli w wieku 6-7 lat nie ma objawów niedowidzenia lub zeza, okulary są anulowane. Jeśli wystąpią takie powikłania, będziesz musiał nosić okulary, które będą musiały być regularnie zmieniane w miarę postępu choroby. Zaleca się również leczenie terapią kuracją („Rucheek”, „Ambliokor”, „Ambliotrener”, „Synoptofor”), masaż, fizjoterapię, ćwiczenia oczu, przyjmowanie witamin i suplementów diety w celu utrzymania wzroku. Jeśli chodzi o dorosłych pacjentów, mogą oni potrzebować tak zwanych okularów dwuogniskowych w wysokich stopniach nadwzroczności, które pozwalają na skorygowanie krótkowzroczności i dalekowzroczności jednocześnie.

Korekcja laserowa jest dostępna od 18 roku życia i jest istotna w przypadku pogorszenia ostrości wzroku do +6 dioptrii. W przypadku wyraźniejszego odchylenia od normy takie procedury mogą być bezużyteczne. Pomimo różnorodności nazw (LASIK, LASEK, EPI-LASIK, intraLASIK, Super LASIK), istota wszystkich tych technik sprowadza się do utworzenia optycznie poprawnej powierzchni rogówki z wykorzystaniem efektu punktowego na nią za pomocą wiązki laserowej na obwodzie. Po tej procedurze rogówka jest ściskana i uzyskuje niezbędną moc refrakcyjną.

Najczęstszymi metodami chirurgicznego leczenia dalekowzroczności są keratomy (tworzenie promieniowych nacięć wzdłuż zewnętrznej krawędzi rogówki) i termokatagulacja termiczna (za pomocą najcieńszej czerwonej gorącej igły w tym samym celu). Poprzez keratoplastykę (przeszczep dawcy rogówki) możliwa jest również implantacja soczewki fakijnej bezpośrednio na soczewkę (hiperakulacja) lub jej całkowite usunięcie (lensektomia) z późniejszym zastąpieniem sztucznym analogiem (hiperartipakia).

Wideo: 10 skutecznych ćwiczeń poprawiających widzenie:

Zapobieganie i rokowanie

Aby zapobiec rozwojowi wzroku, należy przestrzegać prostych zasad:

Pamiętaj, aby robić przerwy w procesie długotrwałego działania widzenia bliży. Co kilka godzin musisz wstać, rozgrzać się, masować gałki oczne ostrożnymi kołowymi ruchami, trzymać oczy zamknięte przez kilka minut. Jeśli znasz specjalne ćwiczenia, aby rozluźnić oczy, rób je regularnie - jest to najłatwiejszy i najbardziej niezawodny sposób zapobiegania dalekowzroczności;

Miejsce pracy powinno być dobrze oświetlone, ale nie nadmiernie. Z jasnego światła z hipermetropią wzrok zmęczy się nie mniej niż z ciemności;

Obserwuj swoją dietę. Oczy - najbardziej złożony mechanizm, który stale wymaga odżywiania. Chroniczny niedobór niektórych witamin, minerałów i aminokwasów prowadzi do przyspieszonego zużycia aparatu wzrokowego;

Porzuć złe nawyki - palenie, nadużywanie alkoholu;

Zachowaj aktywny tryb życia, unikaj powtarzających się monotonnych obciążeń oczu.

Niestety, zapobieganie dalekowzroczności będzie bezużyteczne, jeśli oś przednio-tylna oka jest krótsza niż 23,5 mm. Jedynym sposobem na spowolnienie postępu choroby w tym przypadku jest terminowy i prawidłowy wybór okularów lub soczewek kontaktowych.

Pożądane jest, aby w miarę możliwości odroczyć moment, w którym wrodzona nadwzroczność staje się nieskorygowana, to znaczy nie będzie kompensowana przez zakwaterowanie. Doprowadzi to nie tylko do pogorszenia widzenia zarówno bliskiego, jak i dalekiego, ale także do wystąpienia poważnych powikłań, takich jak jaskra. Dlatego też zasoby mechanizmu adaptacyjnego oczu należy traktować ostrożnie, przestrzegać wszystkich zaleceń i zaleceń lekarza prowadzącego i natychmiast szukać pomocy, jeśli pojawią się nowe znaki ostrzegawcze lub gwałtowny spadek ostrości wzroku.

Rokowanie w widzeniu wiekowym jest również rozczarowujące - szybko pogorszy się bez użycia wysokiej jakości optyki i szacunku dla aparatu wzrokowego. Starsi ludzie, którzy nie widzą dobrze w pobliżu, zwykle tworzą niezwykle negatywny nawyk przecierania oczu, które stale podlewają i obolały, jak gdyby wlano do nich piasek. Tymczasem ochrona immunologiczna organizmu osłabia, a to wszystko razem prowadzi do rozwoju chorób zapalnych - zapalenia spojówek, zapalenia powiek, zapalenia rogówki. Na ich tle cierpi rogówka, a nadwzroczność postępuje jeszcze bardziej. Dlatego konieczne jest ograniczenie do minimum ryzyka uszkodzenia oczu i infekcji, a jeśli tak się stanie, natychmiast udaj się do lekarza i poddaj się kuracji. Zadbaj o swoje oczy i bądź zdrowy!

Autor artykułu: Marina Degtyarova, okulista, okulista

http://www.ayzdorov.ru/lechenie_dalnozorkost_chto.php
Up